تبلیغات
تاریخی - گوركانیان

موسس این سلسله تیمور گوركانی بود كه در سال 736هجری قمری در ماورالنهر بدنیا آمد.

تیمور پس از مرگ همسرش ماورالنهر را تسخیر كرد و بعد خوارزم خراسان و نیشابور راتصرف كرد. تیمور در سال788هجری به آذربایجان ارمنستان گرجستان و شیروان حمله كرد و اصفهان و شیرازرا تصرف كرد. او به چین هم لشكر كشید اما قلمرو خود را تا هند بیشتر جلونبرد. اوبعد به تركیه ومصر و شام و بغداد حمله كرد ودر هفتادو یك سالگی  درگذشت.

نام دیگر حاكمان گوركانی به این شرح است:

شاهرخ تیموری(43سال) علاءالدوله میرزا(3سال) ركن الدین میرزا(1سال) میرزاعبدالله(1سال) میرزابابر(6سال) ابوسعید تیموری(12سال) سلطان حسن بایقرا(38سال).

 

 

 

گستره فرمانروایی گورکانیان هندوستان

گورکانیان هند (که امپراتوری مغولی هند یا امپراتوری بابری هم نامیده می‌شوند و خود خویش را تیموری می‌نامیدند)، امپراتوری بزرگی است که به‌دست نوادگان امیر تیمور در هندوستان ایجاد شد. این سلسله از ۱۵۲۶ میلادی تا ۱۸۵۷ میلادی در بخش بزرگی از شبه قاره هند شامل کشورهای امروزی هند، پاکستان، بنگلادش و بخش هایی از افغانستان امروزی فرمانروایی ‌کرد. حکمرانان این سلسله به تدریج تمامی شبه قاره را تحت فرمان گرفتند اما پس از مدتی بخش هایی از جنوب هند از اختیار آنان خارج شد. این سلسله در نیمه سده ۱۷ میلادی و در زمان شاه جهان بزرگ‌ترین و ثروتمندترین امپراتوری جهان بود. این سلسله آخرین دوران طلایی امپراتوری‌های اسلامی به‌شمار می رود. در سال ۱۷۳۹ میلادی با حمله نادرشاه افشار به هندوستان مقدمات انقراض این امپراتوری فراهم شد و در سال ۱۸۵۷ پس از سال‌ها نبرد سرانجام کمپانی هند شرقی توانست این امپراتوری را منقرض کرده و سرزمین‌های آنرا تصرف کند.

پس از مرگ تیمور ترکان عثمانى و آل جلایر و ترکمانان، برخی سرزمین‌هایی را که تیمور گرفته بود تصرف کردند. بااین همه، فرزندان تیمور موفق شدند که شمال ایران را در مدت یک سده تحت فرمانروایی خود نگاهدارند. ولی آنان اغلب با یکدیگر در کشمکش بودند. سرانجام شاهرخ موفق شد که مناقشات اقوام خود را تا حدى رفع و قدرت و اعتبار کشور را نگهداری کند. ولی پس از مرگ او منطقه تحت فرمانش به قسمت‌هاى کوچک‌تر مجزا شد و صفویان توانستند آن‌ها را به حکومت خود پیوست کنند.

با این حال خاندان تیمورى از میان نرفت و نوادگان تیمور به سرکردگی بابر چندی پستر فرمانروایی خود را به هندوستان بردند و دولت سلسلهٔ بابرى را بنیاد گذاردند که اروپائیان آن را مغول کبیر می‌نامند.

زبان رسمی در دربار بابری، فارسی بود و فرهنگ ایرانی نفوذ قابل توجهی در این دربار داشت و همین باعث گسترش زبان فارسی و فرهنگ ایرانی در شبه قاره هند شد.

پادشاهان بابری:

·         بابر(ببر(1530-1526م

·         همایون1540-1530م

·         دوران تصرف افغان‌ها1555-1540م

·         همایون1556-1555م

·         اکبرشاه1605-1556م

·         جهانگیرشاه1627-1605م

·         شاه جهان1658-1627م

·         اورنگ‌زیب1707-1658م

دوران شکوه امپراتوری گورکانی تا اواسط پادشاهی اورنگ‌زیب عالمگیر بود که اروپاییان به این دوره مغول کبیر می‌گویند، پس از وی یعنی در دوران مغول صغیر از قدرت این امپراتوری به شدت کاسته شد.

پادشاهان دیگر این سلسله عبارت بودند از:

·         بهادرشاه اول فرمانروایی: ۱۷۰۷-۱۷۱۲م

·         جهاندار شاه فرمانروایی: ۱۷۱۲-۱۷۱۳م

·         فرخ‌سیار شاه فرمانروایی: ۱۷۱۹م

·         رفیع الدرجات فرمانروایی: ۱۷۱۹ م

·         رفیع الدولت (شاه‌جهان دوم) فرمانروایی: ۱۷۱۹م

·         نیکوسیر فرمانروایی: ۱۷۲۰م

·         محمد ابراهیم فرمانروایی: ۱۷۲۰م

·         محمد شاه فرمانروایی: ۱۷۱۹-۱۷۲۰م ، ۱۷۲۰-۱۷۴۸م (که از نادرشاه افشار شکست خورد.)

·         احمدشاه بهادر فرمانروایی: ۱۷۴۸-۱۷۵۴م

·         عالمگیر دوم فرمانروایی: ۱۷۵۴-۱۷۵۹م

·         شاه‌جهان سوم فرمانروایی: ۱۷۵۹م

·         شاه عالم دوم فرمانروایی: ۱۷۵۹-۱۸۰۶م

·         اکبرشاه دوم فرمانروایی: ۱۸۰۶-۱۸۳۷م

·         بهادرشاه دوم فرمانروایی: ۱۸۳۷-۱۸۵۷م